چهره‌ام پوشیده بهتر (یادداشت‌های محمود استادمحمد)

وقتی فهمید رفتنی است به تکاپو افتاد. سراسیمه و سرگشته، نگران روزهای اندک پیش ‌رو بود و دریای کارهای ناتمام...از کجا شروع کنم؟ نمایش‌نامه‌های نیمه کاره، طرح‌های عقیم مانده، ناگفته‌های لاله‌زار. ناگفته‌ها...ناگفته‌ها. اما مگر درد و رنج سرطان امانش می‌داد؟! خوره به جانش افتاده بود و به هیچ صراطی مستقیم نمی‌شد. جنگ نابرابری بود، جنگ محمود استادمحمد با همه تردی و نازک دلی‌اش در برابر عفریت حرامزاده‌ی این درد بی‌درمان. به پایان نزدیک می‌شد و خوب می‌دانست مفر و مخرجی در این راه نیست پس تنها یک امید باقی مانده، چاپ و نشر کتاب پیش‌رویشان...